Wartość superwizji i akredytacji w procesie rozwojowym coacha
Anna Pyrek, Dyrektor Programowy CoachWise™
Z postępującej profesjonalizacji zawodu coacha wynika konieczność weryfikacji kwalifikacji zawodowych osób uprawiających ten zawód. Obecnie nie ma w Polsce jednego, formalnie ustalonego sposobu potwierdzania kwalifikacji w tej profesji, dlatego też tę funkcję pełnią niezależne organizacje międzynarodowe zrzeszające coachów. Największą z nich jest International Coach Federation (ICF) posiadająca własny Kodeks Etyczny oraz Model Kompetencji Profesjonalnego Coachingu, na podstawie których dokonuje oceny i przyznaje akredytację zarówno programom szkoleniowym, jak i samym coachom. Taką Akredytację ICF posiadają programy szkoleniowe oraz zespół trenerów i coachów CoachWise™.
Dla coacha, uzyskanie certyfikacji niezależnej, międzynarodowej organizacji, to najlepszy sposób zadbania o własny, profesjonalny wizerunek zawodowy i obiektywne potwierdzenie kwalifikacji. W trakcie uzyskiwania takiej akredytacji jesteśmy zmuszeni ponownie przyjrzeć się swojemu stylowi coachingowemu, odświeżamy umiejętności i pozwalamy niezależnemu obserwatorowi ocenić naszą pracę.
Bardzo ważny jest tu aspekt środowiskowy. Poprzez promowanie profesjonalizacji coachów mobilizowane jest do rozwoju całe środowisko, a jego przedstawiciele postrzegani są jako fachowcy w swojej dziedzinie. Pozwala to uniknąć sytuacji, gdzie niewykwalifikowani „coachowie” (coachowie o niepotwierdzonych kwalifikacjach) wykonując swoją pracę w sposób niewłaściwy, psują opinię całej grupie zawodowej. Profesjonalny coaching nie może być traktowany jako hobby. Coaching jest zawodem i jego rozwój powinien być poddany reżimowi kształcenia zawodowego oraz obejmować bardzo szerokie przygotowanie. Wśród wymogów ICF stawianych coachom przed przystąpieniem do egzaminu na pierwszym poziomie akredytacji znajdują się min: ukończenie 60 godzin szkolenia przygotowującego konkretnie do zawodu coacha, odbycie 10 godzin mentoringowych z doświadczonym, akredytowanym coachem oraz udokumentowana praktyka zawodowa w postaci 100 przeprowadzonych godzin coachingu.
Tak jak w przeszłości rolę mentorów nad czeladnikami pełnili mistrzowie, a kwalifikacje zawodowe potwierdzane były egzaminem danego cechu, tak dziś coachowie mogą skorzystać z wiedzy i doświadczenia kolegów po fachu. Jest to proces rozwojowy niezależny od procesu akredytacyjnego, prowadzony głównie w formie superwizji, sesji mentoringowych lub interwizyjnych. Jest to szczególnie ważne w przypadku zawodów, w których pracuje się samotnie i posiada duży wpływ na klienta . Niezwykle istotne w tej sytuacji staje się poddawanie się regularnemu sprawdzeniu swoich umiejętności, rodzaju relacji, w jakie wchodzimy oraz technik pracy.
Poddawanie się superwizji służy utrzymywaniu jakości, superwizja ma bowiem nieocenione znaczenie rozwojowe. Każdy z coachów powinien regularnie spotykać się z mentorem, superwizorem, poddawać weryfikacji prowadzony przez siebie coaching, aby usłyszeć, w jaki sposób powtarza swoje błędy, w którym momencie popada w niezauważalną dla siebie rutynę, a jego coaching staje się najzwyczajniej nudny. Coach osobiście w swojej pracy zaczyna dostrzegać rutynę dopiero w chwili, gdy odczuwa znużenie zawodem, a lista klientów staje się coraz krótsza – a to zdecydowanie zbyt późno. Stałe superwizowanie coachingu pozwala zachować jego świeżość, różnorodność oraz dobrą opinię klientów, co niewątpliwie ma również przełożenie na zasób portfolio. Jest nieocenione dla coacha, gdyż przynosi nową motywację do pracy, rozwoju, nową dawkę entuzjazmu i energii zawodowej.
Wieloletnie wykonywanie zawodu coacha niesie za sobą także ryzyko mieszania coachingu z consultingem, mentoringiem lub terapią. W swojej codziennej praktyce coach często napotyka różnego typu trudności związane ze swoją relacją z klientem. Identyfikacja, analiza i ich rozpracowanie często pozostaje poza obszarem jego kompetencji i doświadczenia. Wtedy też pojawia się potrzeba przyjrzenia się danej sytuacji w towarzystwie bardziej doświadczonego kolegi, by znaleźć sposób umożliwiający rozwinięcie swojej praktyki , ominięcie blokady, otwarcie nowych perspektyw. Coachami dość często zostają osoby, które odniosły sukces w swojej poprzedniej roli zawodowej - menedżerowie, którzy w pewnym momencie nie mają już ochoty zajmować się produkowaniem wyników i decydują się na przekazywanie innym zgromadzonej wiedzy. Są to ludzie przyzwyczajeni do sukcesu, pewni swoich umiejętności i zazwyczaj bardzo niechętni poddawaniu weryfikacji swoich umiejętności, także w procesie superwizji. Często występują na stanowisku odrzucającym informację zwrotną. Coachowie z silnym „ego” muszą nabrać pokory do tego zawodu i również tutaj współpraca z mentorem może być nieoceniona.
W zawodzie coacha naszym zadaniem jest służenie ludziom, i świadomość tego faktu może pomóc nam w podjęciu obowiązku weryfikacji swoich kwalifikacji zawodowych.
